Ze lopen hier in bovengemiddelde aantallen rond. Haantjes. En ik bedoel ze figuurlijk, want die haantjes kunnen op de Zuidas net zo goed vrouwen zijn. Met hun borst vooruit en een tikkeltje omhoog geheven. Neus in de lucht. Maar het meest kenmerkend zijn het type praatjes dat ze hebben. Altijd gaat het over ik, mij en mijzelf. Ze vergaren mensen om zich heen die hen bewonderen, bijna vereren. Ze zeggen open te staan voor andere meningen, maar zoeken precies die mensen uit die dat niet doen. Daarnaast vinden ze zichzelf geweldig, bovengemiddeld geweldig.

 
Dit zijn de echte baasjes van de Zuidas. Ze doen het goed, ze kunnen ook zeker wat, maar mijn god wat zijn ze zich daarvan bewust. Met labels als driver en expressive, waarde toevoegen, en ambitie, praten ze hun eigen bullshit goed. Geen ruimte voor andere persoonlijkheden. Geen plaats voor een ander. 
 
Met mijn vriendinnetje M analyseer ik vaak het gedrag van deze baasjes. Toch irriteert het mij mateloos. Het zijn uiterst charmante en charismatische mensen. Tot het een keer te ver gaat. Tot er een moment, opmerking of nuance komt die bij mij verkeerd valt. Dan heb je het gedaan. Dan ben ik er klaar mee. En dat moment komt altijd, vroeg of laat. Toch voel ik me ook aangetrokken tot deze zelfverzekerdheid. Het vertrouwen van de beste zijn. Want hoe irritant het ook is, tegelijkertijd is het rete interessant en spannend. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorie

Work Stories

Tags

, , , , ,